zaterdag 30 juni 2012

Foto verslag Massai project - zaterdag 30 juni

Een versierde auto voor Wycliffe

Voor het eerst in zijn leven zijn verjaardag vieren


Aankomst op het project


Geweldig ontvangst




Welkomswoord door de voorganger & Bregina vertaalt

Happy kids
Speciaal voor Hugo & Alexandra

We vieren de verjaardag van 7 kinderen uit het CSP project
wat een feest!










Het snijden van de taart

Het uitdelen van de cadeaus


Blije gezichten








Op huisbezoek



















Je buigt je hoofd, in eerbied en ontzag....


Je buigt je hoofd, in eerbied en ontzag. En om je hoofd niet te stoten natuurlijk. Want het hutje dat je binnenstapt is niet het hutje op de hei waar je wel eens verzuchtend naar verlangd hebt, maar is de harde werkelijkheid, door de vrouw des huizes met de hand gemaakt, de wanden voornamelijk bestaand uit door koeien verwerkt gras (zeg maar gerust koeienstront). Binnen is het akelig donker, een enkel vuistgroot gat in de muur laat een dunne lichtstraal binnen, in het midden van de ruimte gloeien een paar kooltjes. Het is te weinig om de kleine ruimte waarin je je bevindt goed waar te kunnen nemen, (op de tast: links een bed voor vader en zoon en rechts een bed voor moeder en drie dochters, in het midden wat potten en pannen). Maar genoeg om het licht in de ogen van deze Masai vrouw te zien.

Een kind buigt zijn hoofd, in eerbied en ontzag. En zodat jij je hand erop kan leggen. We zijn vandaag bij de Masai op bezoek. En hoe donker de armoede die zij kennen ook is, deze mensen trakteren ons op prachtige kleuren rood, oranje, geel en blauw, die ze ons met traditionele liederen en schuddende bovenlijven voorschotelen.

Als afsluiter nog een mooie pot voetbal, Kenia – Nederland. Maar wederom, strakke passes en een paar snelle Keniaanse benen aan onze zijde ten spijt, werd het nu toch echt en pijnlijk duidelijk: Nederland zal haar spullen moeten pakken.

Door REINA



vrijdag 29 juni 2012

Over armoede en hoop - huisbezoek donderdag

Door Miranda:
                             
Daar rijd je dan, in een busje door de straten van Nakuru. Vol verwachting van het huisbezoek dat we gaan doen. Wat zullen we aantreffen? Armoede, dat is zeker.

Dat blijkt al als we onderweg zijn. Gaten die zo diep zijn, dat je er zo in kunt vallen. Kinderen die geen fatsoenlijke kleren aanhebben, leegte in de ogen van ouderen. Ik zag ook blijde gezichten, kinderen die lachen als je naar hen zwaait. Dat bezorgt mij een glimlach.
We komen aan op de plek van bestemming. Er komt gelijk een zwerm kinderen om ons busje heen staan. We groeten hen, schudden handen. Zij zijn blij met de aandacht die ze krijgen, ik ben blij dat ik hen deze aandacht kan geven.

We gaan de poort van het dorpje door en lopen naar het huis van Josephine. Huis is een groot woord voor Nederlandse begrippen. Haar huisje is zo groot als mijn woonkamer, en die is al niet groot. Josephine is 25 en woont hier met haar zus en 3 kinderen. Er staat een bank, 2 stoelen en een bed. Achter een gordijn staat nog een bed en heeft ze haar keukentje.

Het is er warm, privacy heeft ze nauwelijks. Een douche en toilet heeft ze ook niet.

Ik trek de vergelijking door naar mijn eigen leven. Ik ben ook 25, heb een eigen huis, alle ruimte en heb meer dan genoeg.

Ze verteld over haar leven, haar 3 kinderen van 1, 2,5 en 6 jaar, haar man die niet bij haar woont.

Ze werkt van 5.00- 17.00 uur om haar gezin te kunnen onderhouden. Ze maakt chapati’s (soort pannenkoek) die ze verkoopt aan de weg. Josephine laat ons zien hoe je chapati’s maakt, en laat ons er 1 proeven. Ze smaken goed, maar ik voel me haast bezwaard om er een te nemen. Van haar kostbare geld koopt ze meel en olie om zich als een echte gastvrouw te tonen.

 Ik schrijf dit niet om Josephine als een zielige vrouw te bestempelen. Ze is moedig en heeft hoop.

Josephine verteld ook dat ze met haar dochter Joy in het CSP-project (moeder-baby project) zit. Dat geeft hen de mogelijkheid tot goede zorg en voeding, voorlichting, onderzoek en de mogelijkheid om zichzelf te ontwikkelen.

Op de vraag of Josephine een toekomstdroom heeft, verteld ze dat ze kapster wil worden. Ik bid dat haar droom uit mag komen.

Als we voor Josephine bidden, huilt ze. En ik, ik huil met haar mee om haar zorgen en verdriet. Maar..ik zie ook hoop voor Josephine. Door Gods liefde mag zij zich waardevol noemen en hoop koesteren in een uitzichtloze situatie.

Ik hoop dat ik vandaag iets van Gods liefde en hoop voor haar heb mogen overbrengen.




Bezoek aan Lake Nakuru - vrijdag 29 juni