vrijdag 29 juni 2012

Over armoede en hoop - huisbezoek donderdag

Door Miranda:
                             
Daar rijd je dan, in een busje door de straten van Nakuru. Vol verwachting van het huisbezoek dat we gaan doen. Wat zullen we aantreffen? Armoede, dat is zeker.

Dat blijkt al als we onderweg zijn. Gaten die zo diep zijn, dat je er zo in kunt vallen. Kinderen die geen fatsoenlijke kleren aanhebben, leegte in de ogen van ouderen. Ik zag ook blijde gezichten, kinderen die lachen als je naar hen zwaait. Dat bezorgt mij een glimlach.
We komen aan op de plek van bestemming. Er komt gelijk een zwerm kinderen om ons busje heen staan. We groeten hen, schudden handen. Zij zijn blij met de aandacht die ze krijgen, ik ben blij dat ik hen deze aandacht kan geven.

We gaan de poort van het dorpje door en lopen naar het huis van Josephine. Huis is een groot woord voor Nederlandse begrippen. Haar huisje is zo groot als mijn woonkamer, en die is al niet groot. Josephine is 25 en woont hier met haar zus en 3 kinderen. Er staat een bank, 2 stoelen en een bed. Achter een gordijn staat nog een bed en heeft ze haar keukentje.

Het is er warm, privacy heeft ze nauwelijks. Een douche en toilet heeft ze ook niet.

Ik trek de vergelijking door naar mijn eigen leven. Ik ben ook 25, heb een eigen huis, alle ruimte en heb meer dan genoeg.

Ze verteld over haar leven, haar 3 kinderen van 1, 2,5 en 6 jaar, haar man die niet bij haar woont.

Ze werkt van 5.00- 17.00 uur om haar gezin te kunnen onderhouden. Ze maakt chapati’s (soort pannenkoek) die ze verkoopt aan de weg. Josephine laat ons zien hoe je chapati’s maakt, en laat ons er 1 proeven. Ze smaken goed, maar ik voel me haast bezwaard om er een te nemen. Van haar kostbare geld koopt ze meel en olie om zich als een echte gastvrouw te tonen.

 Ik schrijf dit niet om Josephine als een zielige vrouw te bestempelen. Ze is moedig en heeft hoop.

Josephine verteld ook dat ze met haar dochter Joy in het CSP-project (moeder-baby project) zit. Dat geeft hen de mogelijkheid tot goede zorg en voeding, voorlichting, onderzoek en de mogelijkheid om zichzelf te ontwikkelen.

Op de vraag of Josephine een toekomstdroom heeft, verteld ze dat ze kapster wil worden. Ik bid dat haar droom uit mag komen.

Als we voor Josephine bidden, huilt ze. En ik, ik huil met haar mee om haar zorgen en verdriet. Maar..ik zie ook hoop voor Josephine. Door Gods liefde mag zij zich waardevol noemen en hoop koesteren in een uitzichtloze situatie.

Ik hoop dat ik vandaag iets van Gods liefde en hoop voor haar heb mogen overbrengen.




4 opmerkingen:

  1. Wauw mooi geschreven erg indrukwekkend hoor! Geniet nog van jullie laatste dagen daar.
    Liefs uit Oldebroek

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hallo Miranda,

    Wat een mooi en ontroerend verslag. Het blijft altijd heftig om de verhalen achter armoede te zien en horen. Het krijgt een gezicht en is niet meer een afstandelijke statistiek die het ene oor ingaat en het andere uit. Het is keiharde realiteit voor miljoenen mensen op de wereld.

    Ik weet zeker dat het voor Josephine en haar gezin een ontzettende bemoediging is geweest dat jullie bij haar op bezoek zijn gegaan. Het is een motivatie voor haar en geeft aan dat er mensen zijn die echt om haar en haar kinderen geven.

    Enne terug in Nederland kun jij weer een stem zijn voor moeders zoals Josephine! Wie moet er anders voor hen opkomen?

    Een goede reis nog!

    Hugo.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat mooi geschreven en wat goed dat je daar bent! Een goede reis voor jullie allemaal gewenst! Groetjes Selma

    BeantwoordenVerwijderen
  4. We hadden het tijdens t werk erover hoe indrukwekkend dit soort reizen zijn. Volgens mij heeft dit alles je diep geraakt. Mooi verhaal en bedankt dat je dit wilde delen. Ik weet (denk ik) precies wat je voelt/voelde. Liefs Manon

    BeantwoordenVerwijderen