zaterdag 30 juni 2012

Je buigt je hoofd, in eerbied en ontzag....


Je buigt je hoofd, in eerbied en ontzag. En om je hoofd niet te stoten natuurlijk. Want het hutje dat je binnenstapt is niet het hutje op de hei waar je wel eens verzuchtend naar verlangd hebt, maar is de harde werkelijkheid, door de vrouw des huizes met de hand gemaakt, de wanden voornamelijk bestaand uit door koeien verwerkt gras (zeg maar gerust koeienstront). Binnen is het akelig donker, een enkel vuistgroot gat in de muur laat een dunne lichtstraal binnen, in het midden van de ruimte gloeien een paar kooltjes. Het is te weinig om de kleine ruimte waarin je je bevindt goed waar te kunnen nemen, (op de tast: links een bed voor vader en zoon en rechts een bed voor moeder en drie dochters, in het midden wat potten en pannen). Maar genoeg om het licht in de ogen van deze Masai vrouw te zien.

Een kind buigt zijn hoofd, in eerbied en ontzag. En zodat jij je hand erop kan leggen. We zijn vandaag bij de Masai op bezoek. En hoe donker de armoede die zij kennen ook is, deze mensen trakteren ons op prachtige kleuren rood, oranje, geel en blauw, die ze ons met traditionele liederen en schuddende bovenlijven voorschotelen.

Als afsluiter nog een mooie pot voetbal, Kenia – Nederland. Maar wederom, strakke passes en een paar snelle Keniaanse benen aan onze zijde ten spijt, werd het nu toch echt en pijnlijk duidelijk: Nederland zal haar spullen moeten pakken.

Door REINA



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen