donderdag 12 mei 2011

Taart voor Compassion Tanzania kantoor!

Door Hugo:

Als groep hebben we een taart en koekjes laten maken als dank voor alle medewerkers van het Compassion Tanzania kantoor. Er zijn veel mensen betrokken op de achtergrond om zo'n grote groepsreis als deze tot een succes te maken die we nooit zien.  Op 12 mei, tijdens de ochtend bidstond, is de taart afgeleverd door Hiram Kisamo van het Impala hotel. Hiram heeft de taart laten maken in de kleuren van de Nederlandse vlag en oranje. De taart en koekjes zijn met groot enthousiasme ontvangen en ze gaan er lekker van genieten.

Het management van het Impala kantoor wil onze Nederlandse groep ook nog hartelijk bedanken. Zij vertelden mij dat ze nog nooit zo'n lieve warme groep van mensen hadden gehad en erg van onze aanwezigheid hebben genoten tijdens ons verblijf. Ze waardeerden vooral dat we met alle schoonmakers, dragers en alle andere staff van het hotel zoveel contact onderhielden en oprechte interesse toonden in hun levens. Dat hebben ze erg gewaardeerd. De meeste andere groepen die hier verblijven schenken nauwelijks tot geen aandacht aan deze belangrijke mensen.

Hier nog wat foto's van het overhandigen van de taart.










woensdag 11 mei 2011

Time to say goodbye!

Door Hugo:

Het onvermijdelijke einde van de reis is aangebroken. Na 10 dagen indrukken, hoogte- en dieptepunten is het tijd om afscheid te nemen van Tanzania. We hebben samen vele mooie momenten beleefd. Naast de mooie momenten hebben we ook veel armoede gezien. Armoede heeft een gezicht gekregen en de vele statistieken over armoede hebben een verhaal gekregen. Wat blijft is dat we ervaren hebben dat er ondanks de ellendige situaties hoop is in de Compassion projecten. Geloof, hoop en liefde.

Bedankt voor al jullie reacties en meeleven tijdens deze reis. Dat hebben we erg gewaardeerd. En als je dit leest en nog geen kwetsbaar kind steunt, begin dan vandaag nog met het maken van een levensgroot verschil in het leven van een kwetsbaar kind. Klik de sponsor een kind button hier rechts op de blog. Je kunt natuurlijk ook een 2e of 3e kind gaan ondersteunen. Iedere dag sterven er nog steeds 21.000 kinderen jonger dan 5 jaar aan ziekten die makkelijk voorkomen hadden kunnen worden. Iedere dag.................
21.000.........

De groep is zojuist vertrokken naar de luchthaven en zal morgenochtend (12 mei) op Schiphol landen. Ik (Hugo) schrijf deze blog nog in Arusha omdat ik nog een paar dagen naar Kenia ga om een aantal sponsorkinderen te ontmoeten.Zie hierbij nog een aantal foto's van het vertrek richting de luchthaven.





 Hugo, Mary, Jurrien, Bregina en Mary









dinsdag 10 mei 2011

Dappere held....


Maandagochtend is het zover. Na de funday op vrijdag, mag ik Grace nog een keertje zien. Deze keer op haar project. Omdat wij als afsluiting een nachtje in een safari lodge gaan doorbrengen, worden wij met land rovers opgehaald. Rond tien uur 's ochtends, rijden wij het terrein van Grace's project op. Onze jeep rijdt als laatste het terrein op en ik zie Grace rennen van jeep naar jeep, opzoek naar mij. Ik deed de deur open en ze vloog in mijn armen. Wij gaven elkaar een dikke knuffel en we lieten elkaar niet meer los. Wij hadden een halve dag de tijd samen, en ik heb haar letterlijk bijna de hele ochtend gedragen. Als ik haar neer moest zetten, pakte ze mijn hand vast. Na de thee zijn wij richting het huis van Grace gelopen. Mary en Flora van Compassion, Grace, Hugo, Jurrien en ik wandelen door de dorre maïsvelden onderweg naar het huis van Grace's broer, Eric. Onderweg werden wij vergezeld door jonge kinderen die zich aan ons gezelschap toevoegden en vrolijk meeliepen. Het landschap is droog en de huisjes die wij her en der tegen komen, zijn klein en donker. Ik word er verdrietig van. Na een lange, stoffige wandeling, komen wij aan bij Grace's huis. Wij worden begroet door een ingetogen jonge vrouw. Hoewel zij wist dat wij zouden komen, krijg ik de indruk dat ze zich niet zo prettig voelt. Dit is Mwanja, de vrouw van Eric. Zij wijst ons naar een kleine deur in het midden van een gebouwtje gemaakt van modder en stokken. Het is donder binnen en net groot genoeg voor een bed en wat krukjes.

Na een paar minuten, stapt Eric binnen. Ik heb een foto van hem samen met Grace en nu ik hem in persoon zie, blijkt het dat hij veel jonger is dan hij op de foto lijkt. Hij is 23 en ondersteunt niet alleen zijn eigen gezin, maar ook zijn zusje Grace, broertje Ibrahim en zijn schoonzusje van 14. Te veel verantwoordelijkheid voor een jonge man van 23. Hij verdient geld door parttime te werken in een dichtbijzijnde mestfabriek. Hij gaat 's ochtends vroeg daar heen en hoopt elke keer dat hij uitgekozen wordt om te werken. Om iedereen een kans te geven, worden de mannen om en om ingezet om te werken. Vandaag kreeg Eric te horen dat hij deze keer niet aan de beurt was. Vervelend voor hem, maar het gaf ons tijd om met hem te praten. Hij verdient ongeveer 100,000 TZ shilling per maand. Daaruit moet hij 10,000 shilling aan huur betalen, 9000 shilling per maand (300/dag) voor water en ongeveer 4000 shilling per keer om eten te kopen. Hij verdient net genoeg om rond te komen, voor extra's is er geen ruimte. Grace en Ibrahim zijn bij Eric komen wonen omdat hun moeder ziek is en woont tijdelijk in een dorp ongeveer 60 kilometer verder op. Zij is zelf niet gezond en zorgt op dit ook voor haar zieke moeder.

Na ons gesprek is de tijd om de cadeaus over te handige. Wij geven hen een voedselpakket en een zak volgeladen met cadeaus zoals zeep, shampoo, tandpasta, tandenborstels, speelgoed en kleding, allemaal met liefde gegeven van vrienden, familie en bedrijven uit Nederland. Ze lachen allebei waardoor wij kunnen zien eigenlijk hoe jong ze eigenlijk zijn. Na het bidden is het tijd voor een foto en om afscheid te nemen. Hugo gebruikt de gelegenheid om foto's te maken voor een nieuwe marketing campagne over armoede en dan beginnen wij aan de lange wandeling richting het dorp. Hun situatie is schrijnend en het weglopen en hun daar achter laten was erg moeilijk.

Eenmaal terug op het project, zijn wij met de medewerkers en kinderen gaan eten waarna het tijd was om afscheid te nemen. Na een mooie toespraak door de pastor hebben wij afscheid van elkaar genomen. Onderweg richting onze ontspanning adres kampte ik met een dubbel gevoel. Ik had iets leuks om naar uit te kijken, maar Grace ging later op de dag terug naar haar kleine, donkere huis. Wat mij wel goed deed was de kennis dat, hoewel het klein en donker is, het een huis vol liefde is en gezegend door God. Ik ga mijn uiterste best doen om een sponsor te zijn waarop zij trots op kan zijn. Ik ben zeker trots op haar, mijn klein, dappere Gracie.


Foto's van de afgelopen dagen








Tarangira Park

Door Mirjam & Stefan:


Nadat we het project in de omgeving van Tarangira Park hadden bezocht, zijn we met de vijf jeeps richting het Tarangirae park gereden. We hebben daar de eerste safari gehad.


Op deze wonderlijke eerste safari ervaring hebben we zebra’s, giraffen,olifanten,apen, dikdiks, waterbulls en veel mooie vogels gespot.

Toen we twee uur later aankwamen bij de Tarangire Lodge, waren we ondersteboven. Wat een bijzonder stukje natuur! Er stonden luxe tenten op ons te wachten, met bedden en een complete badkamer.

Na een gezellig diner, en informatie over het werk van de Advocates van Compassion, zijn we in onze tenten gekropen. Dit onder het geluid van vogels en kreekelgeluiden. Onder een hemelse sterrenhemel, zijn we allemaal gaan slapen.

Deze morgen werden de meeste van ons door Lucas (de bewaker van het park (Massai) om zes uur gewekt en stond er een lekkere kop thee klaar bij elke tent. Zo begon de dag al vroeg, maar heel goed.
We hadden een prachtig uitzicht op een dal, met een half droge rivier. Hier liep een olifant, en buffalos.

Na een goed, uitgebreid ontbijt zijn we op onze tweede safari gegaan. Hier hebben we zwijnen,zebra’s, roofvogels, olifanten, giraffen en vele anderen dieren gezien.

Half verwegen het begin stonden we oog in oog met een twintigtal olifanten. Ze staken de weg voor de jeeps over, op twee meter afstand.

Wat heeft God een onwijze creativiteit gehad bij het maken van al deze verschillende kleine en grote wonderen. Na onze gamedrive zijn we gaan lunchen bij de Safari Lodge.

Rond een uur of twee zijn we daar vertrokken, en kwamen we om kwart voor vijf ‘s middags weer aan.
Samen hebben we vanavond ons laatste diner in Tanzania gevierd, om vanavond de avond af te gaan sluiten met een knal.

We voelen ons blij en gezegend dat we, als onze lieve Heer het wil, aanstaande donderdag onze geliefden weer mogen zien…maar dat neemt niet af dat we Tanzania zullen gaan missen en voor altijd een stukje ervan in ons hart zullen (gaan) mee dragen!

zondag 8 mei 2011

The face of poverty changes with each new day

Door Patsy:


The face of poverty changes with each new day. Before going to church this morning, we took a walk through Kilombero, the slums of Arusha. What we saw today doesn't compare to what we have seen earlier this week. Tiny alleys, so narrow we had to walk through them in single file. We had to hip hop over small gullies filled with water from the rainfall the night before, sometimes holding on to the walls of the houses in order to keep from falling. Some of the people greeted us with curiosity, others laughed at the mzungus who were walking through their streets, probably wondering what we were doing there. Their homes are made of mud and boards, the boards being used as support to keep the tiny houses from collapsing. The eyes of the people we passed reflected their hopeless situation. Children and adults, side by side, all in need. Two little boys followed us almost the entire walk through this area, possibly the poorest part of Arusha, one of them constantly pushing a homemade push toy. Once back on what appeared to be the main street, we passed a small church. A sign outside listed the times of the daily services, the first one on Sunday beginning at four a.m. As we made our way through the streets, we passed church goers dressed in their most beautiful clothes and carrying Bibles.


We boarded the bus and drove to the Calvary Temple Church, which is also the church that runs the project in this area. After a tour of the tiny office and a tea break, we walked into the church. We, along with what later turned out to be a church group from Korea, were asked to sit in the front of the church. There are three services, the first being in Kiswahili, the second in English and the third in both languages. We attended the third service. Once the music started, the choir led the congregation in a number of songs, their voices so intense that it could probably be heard far beyond the gates leading to the street.


God works in amazing ways. Hugo had already told the congregation that we are here to visit our sponsor children and  to see first hand the effect Compassion has in the lives of these children and their families. As it turned out, the Korean guests were members of a church, in Arusha for the opening of a school. The pastor also happened to be the guest speaker and so we were treated to a tri-lingual service. At the end of his sermon, the pastor told us that his church had a Compassion Sunday organized for next Sunday, and one of the members of the group told me that she supports a child through Compassion. Two nationalities far from home, one vision.

Fotoverslag 7 & 8 mei

Door Hugo:

Op 7 mei hebben we project TZ 501 bezocht. Een project waar voornamelijk kinderen die uit een Maasai familie komen worden ondersteund. Het was wederom een erg indrukwekkend bezoek met veel dans, prachtig zingen en spelen. De nood in deze omgeving is echter groot. Veel kinderen die niet naar het project kunnen liepen ook hier in de buurt of op het project rond en dat raakte ons zeer. Er zijn op deze wereld nog heel veel kinderen die keihard een sponsor nodig hebben, dus als je dit leest en geroepen voelt klik dan de sponsor een kind butto hier rechts op de blog aan.

De bezoeken bij de Maasai gezinnen thuis waren mooi. We moesten een behoorlijk eindje lopen om er te komen, maar dat was erg mooi omdat we door een prachtige omgeving liepen. Onderweg keken we armoede veel in de ogen in de vorm van kleine kinderen die grote zware takken bossen aan het dragen waren en veel kinderen die met zware emmers water aan het slepen waren.

Op 8 mei zijn we voor het bezoek aan de kerk eerst door een erg arme wijk gelopen. Het had vannacht geregend en dat had de onverharde grond omgevormd tot grote vieze modderpoelen. Op het hoogtepunt van het regenseizoen moet het werkelijk verschrikkelijk zijn om hier te wonen. Dan verandert de weg in een grote modderstroom die allerlei rotzooi met zich meezeult.

Aansluitend zijn we naar de kerk gegaan waar we samen met onze Tanzaniaanse broeders en zusters de dienst hebben gevolgd. Wat een passie en enthousiasme! Er was ook een team van Koreanen aanwezig en de voorganger van dit team vertelde dat hij volgende week zondag een 'Zondag voor kinderen in Armoede' in zijn kerk ging organiseren voor Compassion. Zijn kerk telt 3.000 leden. Compassion is zo'n 60 geleden in Korea gestart als organisatie.